Curriculum Vitae

Hugo van Neck werd geboren op 4 juli 1944 te Amsterdam
Hugo begon piano te spelen in 1951 nadat zijn vader een oude piano had gekregen.

Na enkele uren speelde Hugo alles na wat hij ooit had opgeslagen. Een leraar herkende in hem direct een “wonderkind”dat behalve over een natuurlijke
virtuositeit over een buitengewoon improvisatietalent beschikte.
Toch bleef hij tot 1966 vrijwel geheel autodidact en bestudeerde talloze muziekstijlen.

Er werd hem met nadruk geadviseerd toelatingsexamen te doen aan het Amsterdams Conservatorium en al doende werd hij in het vierde jaar geplaatst voor het hoofdvak piano.

Vervolgens bezocht hij het Amsterdams Muzieklyceum, waar hij de solistenopleiding volgde bij de pedagoog Karel Hilsum. Tevens volgde hij gedurende 2 jaar lessen bij de pianist en
componist Hans Henkemans.

Van 1970 tot 1977 was hij docent aan de muziekschool van het Utrechts Conservatorium. Ook gaf hij in samenwerking met de Amerikaanse operaregisseuse Rhoda Levine improvisatielessen bij de Nederlandse Operastichting en master-classes improvisatie aan het Amsterdams Conservatorium.

In 1975 maakte hij zijn grote debuut in Frankrijk, waar hij tijdens het muziekfestival te Vence, groot succes oogstte als klassiek pianist, jazzpianist en improvisator. Met zijn
virtuositeit als klassiek pianist en veelzijdigheid als improvisator verwierf hij veel aanzien bij collegae als Jean Pierre Rampal, Maria Jao Pires, Görgy Zamphir, Martha Argerich, George
Pludermacher e.a.

In hetzelfde jaar maakte hij zijn debuut op de Nederlandse TV met een eigen werk voor piano en orkest, gevolgd door een optreden in de “Vuist’ van vriend en bewonderaar Willem Duys.
Vele malen trad hij op voor de radio in binnen- en buitenland, als solist, maar ook als begeleider van onder meer Roberta Alexander, Elisabeth Kooymans en Christina Harvey.
Ook werkt(e) hij samen met Daniel Wayenberg, Ramses Shaffy, Louis van Dijk, Pim Jacobs, Thijs van Leer, Bernard Drukker, Dorothy Donagan, Mitchell Zeidwig en in het bijzonder
meesterpianist.Igor Roma (eersteprijswinnaar van het Liszt-Concours in 1996) Bernard Drukker zag in hem een uniek talent voor het spontaan begeleiden van ‘stomme’ films, een kunst waarvoor hij regelmatig gevraagd wordt.

Hij componeert tevens muziek voor bedrijfsfilms, kunstzinnige projecten en documentaires, waarvan een aantal inmiddels op televisie werden uitgezonden.

Daarnaast geeft hij workshops voor bedrijven , waarbij hij op briljante en zeer verrassende wijze zijn visie geeft op het begrip inspiratie en dit op zijn eigen wijze zowel verbaal als
muzikaal ten gehore brengt. Ook in samenwerking met anderen (o.a. Midas Dekkers) gebruikt hij muziek op een bijzondere wijze als middel tot het scheppen en uitbeelden van inzichten.

Met zijn programma ‘Wensconcert’ maakte hij eind negentiger jaren een aanzet tot een nieuw soort optreden, waarin ook verbale intermezzo’s en dichtkunst een plaats kregen.

Hugo van Neck wordt beschouwd als een veelzijdig musicus met een verbluffende virtuositiet en een scherpzinnige, burleske en romantische geest. Godfried Bomans, waarmee hij in de jaren zestig bevriend raakte, herkende in hem een grote verwantschap met de legendarische pianist Vladimir Horowitz, op wiens vleugel hij in 1994 opnames maakte. Begin 1996 werd
zijn CD Sunny Exposure geïntroduceerd, gevolgd door “A Tribute To Horowitz*”, gespeeld op de vleugel van de legendarische* meester.

In mei 1997 werd op verzoek van vriend en bewonderaar Freddy Heineken een als ‘collectors item’ bedoelde exclusieve cd opgenomen met composities van diens hand, bewerkt en
gespeeld door Hugo, en van een hoestekst voorzien door Willem Duys.

Han Reiziger nodigde hem twee keer uit in het tv programma “Reiziger in Muziek” en organiseerde persoonlijk een recital op twee vleugels door Hugo samen met Louis van Dijk in
de Singer Concertzaal te Laren.

Sinds 2006 werkt Hugo ook samen met de Tsjechische violist Bohuslav Zola met wie hij o.a. de Russische zwijgende film “Kreutzersonate” van Gustave Machaty uit 1926 begeleid.
(Amsterdam, Concertgebouw 28 september 2006/ Utrecht, Vredenburg 19 januari 2007.

Hugo wilde aanvankelijk medicijnen studeren en als psychiater zijn analytisch inzicht vormgeven, doch na 10 jaar psychoanalyse bij zijn vriend en mentor Hans Henkemans
(psychiater/pianist/componist) besloot hij mede op diens aanraden om juist in zijn pianospel en virtuositeit die zeggingskracht te leggen die hij voor ogen had.

Zijn dichtkunst en ingeboren humor, verraadt evenwel zijn liefde en groot sociaal gevoel voor de medemens dat zich immer vertaalt in het denken en voelen in een groot en vooral breed spectrum. Hij tracht het wellicht “onzegbare” tóch te zeggen.

Hij maakt daardoor muziek op een wijze die terecht uniek genoemd mag worden.